n00459485-b
یادداشت/

ناآرامی‌های به وجود آمده در کشور به دلیل نپذیرفتن نتیجه انتخابات توسط نامزدان شکست‌خورده و واکنش نظام جمهوری اسلامی برای حفاظت از حقانیت خود و دفاع از برگزاری سالم پروسه انتخابات ریاست جمهوری، زمینه مساعدی را برای آمریکا و متحدانش به وجود آورد که بتوانند ایران را ناقض حقوق بشر معرفی نمایند.

به گزارش ندای گناباد، وقایع پس از انتخابات سال ۸۸، گذشته از ضرر و زیان‌های مادی مستقیمی که بر اقتصاد ایران گذاشت، موجب شد تا با محوریت آمریکا و انگلیس، تحریم‌های گسترده مالی هم علیه ایران شکل بگیرد. تا پیش از انتخابات ۲۰۰۹ در ایران، تحریم‌های اعمال‌شده علیه ایران، غالباً به دلیل برنامه هسته‌ای کشورمان بود، درحالی‌که پس از انتخابات، حقوق بشر هم دلیل دیگری برای تحریم ایران شد چراکه ناآرامی‌های به وجود آمده در کشور به دلیل نپذیرفتن نتیجه انتخابات توسط نامزدان شکست‌خورده و واکنش نظام جمهوری اسلامی برای حفاظت از حقانیت خود و دفاع از برگزاری سالم پروسه انتخابات ریاست جمهوری، زمینه مساعدی را برای آمریکا و متحدانش به وجود آورد که بتوانند ایران را ناقض حقوق بشر معرفی نمایند.

 

اینکه بازداشت افراد هدایت‌کننده تجمعات سال ۸۸ و یا برگزاری دادگاه برای این بازداشت‌شدگان و یا حصر خانگی دو نامزد شکست‌خورده در انتخابات و مسائلی ازاین‌دست منطبق بر قوانین جاریه کشور بوده است یا نه، موضوعی است که پرداختن به آن مطالب جداگانه دیگری را می‌طلبد؛ اما آنچه موضوع اصلی این نوشته را تشکیل می‌دهد این است که نپذیرفتن نتیجه انتخابات برگزارشده توسط نامزدان شکست‌خورده و ایجاد ماه‌ها ناآرامی در کشور با صدور بیانیه‌های پی‌درپی و کشاندن مردم به خیابان‌ها، علاوه بر به مخاطره انداختن جدی امنیت ملی کشور و تحمیل هزینه‌های هنگفت اقتصادی به‌نظام پولی و مالی کشور، موجب شد تا سازمان‌های بین‌المللی با صحنه‌گردانی آمریکا و انگلیس، تحریم‌های بی‌سابقه‌ای را بر ایران تحمیل نمایند که خلاصی از بار مالی آن‌ها، بسیار پرهزینه است.

 

به‌عنوان نمونه به این موضع‌گیری رئیس‌جمهور آمریکا در آن برهه توجه کنید: «به نظر نمی‌رسد ایران ازنظر سیاسی آن‌قدر وضع ثابتی داشته باشد که بتوانند درباره مسئله هسته‌ای تصمیم‌های سریع اتخاذ کنند. از سوی دیگر، اوضاع داخلی ایران موجب پیچیده‌تر شدن تلاش‌ها برای رسیدن به توافق میان ایران و قدرت‌های جهان راجع به مسئله سوخت اتمی شده است». این سخنرانی اوباما مقدمه‌ای برای اِعمال تحریم‌های گسترده علیه ایران پس از وقایع سال ۸۸ بود و یا اینکه در همین رابطه مایکل اورن، سفیر رژیم صهیونیستی در آمریکا چند روز قبل از تصویب قطعنامه ۱۹۲۹ می‌گوید: «ملت ایران در پی انتخابات ریاست‌جمهوری با برقرار شدن تحریم‌های جدی، رهبران رژیم را مسئول وضعیت تلقی خواهند کرد نه آمریکا یا اسرائیل را و تحریم‌ها شکاف میان حکومت با ملت ایران را بیشتر می‌کند و رژیم را ضعیف‌تر خواهد کرد».

 

جوزف لیبرمن، سناتور آمریکایی در یک مصاحبه تلویزیونی، صراحتاً دلیل اعمال تحریم‌های تند و گسترده علیه ایران را «کمک به ادامه حیات گروه مخالفان داخل کشور» بیان کرده و می‌گوید: «از یک منظر، یکی از سرچشمه‌های این حرکت جهانی در ایران و پس از انتخابات ریاست جمهوری شکل گرفت که از دید من انتخاباتی تقلب آمیز بود که در ماه ژوئن سال ۲۰۰۹ شاهد بودیم و جنبش سبز در ایران متولد شد».

 

دادن بهانه به دست کشورهای غربی برای استمرار مخالفت‌ها و دشمنی‌های خود با نظام و ملت ایران، یکی از مفاسد اغتشاشات سال ۸۸ است که هنوز هم نقل محافل غربی است. اهمیت ادعای تقلب در انتخابات و نپذیرفتن نتیجه پرشورترین و آزادانه‌ترین انتخابات ایران، منطقه و چه‌بسا جهان، از سوی نامزدان شکست‌خورده را وقتی می‌توان بیش‌ازپیش فهمید که به یاد داشته باشیم باگذشت بیش از هفت سال از وقایع سال ۸۸ و به دنبال سیاست سازش گونه دستگاه دیپلماسی کشورمان، هنوز هم وقتی مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به ایران سفر می‌کند، دیدار با محکومین ملی ناآرامی‌های سال ۸۸ را در اولویت برنامه‌های کاری خود قرار می‌دهد.

 

این قبیل رفتارها که در کنار تحریم‌های گسترده ایران پس از سال ۸۸ گذارده می‌شود، به‌خوبی می‌تواند بخشی از عمق خسارات ملی و بین‌المللی وقایع پس از سال ۸۸ را بنمایاند. به‌راستی چه کسی پاسخگوی تحمیل این هزینه‌های هنگفت در عرصه ملی و بین‌المللی است؟ اگر فردای انتخابات، نتیجه انتخابات توسط دو نامزد شکست‌خورده پذیرفته می‌شد، بازهم این‌همه هزینه تحریم و خدشه‌دار شدن حیثیت ملی در عرصه بین‌المللی به ملت ایران تحمیل می‌شد؟

 

محمدصادق فقفوری

 

انتهای پیام/

تاریخ انتشار مطلب:۱۳۹۵/۱۰/۰۵ - ۱۱:۲۹



ارسال خبر
Ersale-
Khabar
hisharj_adv_120x240

photo_2016-11-14_08-26-59
b00000106
ad100